de Koolmees

Stichting de Koolmees ontleent haar naam aan de volgende tekst, geschreven door Bert Jonkers. Eind 2020 komt zijn eerste boek uit met overdenkingen van alledaagse ervaringen.

 

Als het leven je tegen zit, als je verwachtingen teleurstellingen worden, je hoop steeds hopelozer, dan is de kans groot dat je je leven steeds meer door een sombere bril gaat zien en dat je steeds verder wegraakt van de werkelijkheid en verdwijnt in een uitzichtloos zompig moeras. 

 Het leven bevindt zich op onoverbrugbare afstand. Ergens in de verte hoor je iets, zie je iets. Je geeft misschien antwoord, maar niets zorgt ervoor dat je in beweging komt. En de bewegingen die je, noodzakelijkerwijs, moet maken zijn traag en lusteloos. Je zit in de put en alles lijkt uitzichtloos te zijn. 

 Roerloos zit je voor het raam met uitzicht op de tuin waar de verwaarlozing al zichtbaar wordt. En dan, precies op de plek, waar je ogen stil zijn blijven staan, springt een koolmees. 

Een irritant levenslustige koolmees. Een heftige inbreuk op jouw gemoed. Je weet niet hoe te reageren. Wil je wel reageren en ontwaken uit je heilloze droom? 

 Nog steeds heb je de mogelijkheid om je gordijnen te sluiten en te profiteren van de aandacht die je krijgt. De aandacht die past in je treurige droom. Het maakt niet uit of het troost, vermaning, of aanmoediging is, alles bevestigd jou in je droom. De droom waar je alleen op eigen kracht uit kunt komen. Misschien samen met iemand die van je houdt? 

 Je keuze is tweeledig. Je kunt je leven weer oppakken en doorgaan met dezelfde strijd, dezelfde verwachtingen en dezelfde hoop, dezelfde doodlopende weg. Maar je kunt ook je gordijnen openen en leren van de wakkere koolmees. Jouw levenslustige goeroe, die geen verleden en geen toekomst heeft. Geen hoop en verwachting. Geen voorkeur of afkeer. Die niet bezorgd is over morgen maar voluit nu is. 

 Koolmezen hebben geen gedachten waardoor ze meegesleurd worden, weg uit de werkelijkheid. Koolmezen denken niet, mensen wel. Maar mensen kunnen leren gedachten te hebben en zich er niet door mee te laten sleuren, weg uit de werkelijkheid. Mensen zijn geen koolmezen maar kunnen net zoals zij in de werkelijkheid zijn. En als je je toch weer hebt laten meesleuren kun je stoppen en terugkeren. 

 Hoe meer je in de werkelijkheid kunt zijn en je geest ( gedachtenwereld) tot rust komt, hoe meer je gaat leven vanuit de bron van heldere wijsheid die in je is. Je komt steeds meer in contact met je natuurlijke goedheid. De woorden mededogen, barmhartigheid en liefde krijgen steeds meer concrete betekenis. 

 En je begrijpt nu dat je depressie geen afbraak was, maar een doorbraak naar een spiritueel leven. 

 Bert Jonkers 

21 april 2017